mrzywda kęska

W dyskusji, która zaczęła się od wyśmiania świętoszkowatych feministek, oprotestowujących reklamy typu:

zamiast płacić bladzi
kup se kilo gładzi*
[*gipsowej; trzeba jednak uważać, bo szybciej zastyga]

a potem zatoczyła parę kółeczek po blogosferze (por. poprzednia blogonota), pojawił się dyskutant, którego grobowy głos i śmiałe tezy zrazu uważałem za rodzaj prowokacji intelektualnej. Głosił on bowiem, że wszelkie przykłady dyskryminacji i krzywdy kobiet, na które tak chętnie wskazuje feminizm, są z punktu zaniedbywalne, bo przekreśla je ogrom krzywdy męskiej, a to:

(1) średnia życia mężczyzn jest ewidentnie krótsza niż kobiet, (2) wskaźnik samobójstw wśród mężczyzn jest powalająco wyższy niż u kobiet, (3) są też oni znacząco częściej obiektem napaści, pobicia czy zabicia (nie mówiąc już o ofiarach wojen – a to ci niespodzianka!), no i (4) ofiarami gwałtów w więzieniach są w przytłaczającej większości mężczyźni.

Powściągnąwszy pierwszy odruch, by wybiec na ulicę i przywalić jakiejś lasce grubym tomem statystyki w łeb, po czym ją zgwałcić (z pewnością nieco by to rozproszyło moje samobójcze myśli), zastanowiłem się nad punktami (1-4). Co do (1), polecam hasło life expectancy z angielskiej wiki (wybaczcie; polska wiki jak zwykle ssie), z którego wynika, że niewiele w tym przedmiocie oczywistości. Co do (2), czytam tutaj syntetyczną opinię:

In the Western world, males die much more often by means of suicide than do females, although females attempt suicide more often. Some medical professionals believe this stems from the fact that males are more likely to end their lives through effective violent means (guns, knives, hanging, etc.), while women primarily use less severe methods such as overdosing on medications.
[W świecie zachodnim mężczyźni umierają wskutek samobójstwa znacznie częściej od kobiet, choć próby samobójcze są częstsze u kobiet. Niektórzy medyczni fachowcy [medical professionals; szkoda mi czasu na wymyślanie zręczniejszego odpowiednika] sądzą, że wynika to z faktu częstszego sięgania przez mężczyzn po efektywniejsze środki (spluwy, noże, wieszanie się), gdy kobiety stosują głównie mniej efektywne rozwiązania typu przedawkowanie farmaceutyków.]

Punkt (3) pozostawiam łaskawej refleksji czytelników, a co do (4) natychmiast zacząłem się zastanawiać, co by było, gdyby więzienia były mocno koedukacyjne (tj. aż do poziomu pojedynczych cel) – no i zastanawiam się do teraz, momentu, w którym piszę niniejszą blogonotę.

Wzruszywszy ramionami nad logiczną konstrukcją tego „argumentu z krzywdy męskiej” (co do struktury jest to przecież AwAmeryceMurzynówBiją WięcWolnoDopierdolićWgUznania), poszedłem zobaczyć, czy to rzeczywiście (jak mi się zrazu zdawało) intelektualna prowokacja naszego dyskutanta. Ale nie. To facet, który zaczyna od zwierzenia:

lepiej w karty przegrać wszystko
niż się przespać z feministką

a kończy na porażającej obserwacji:

Znałem wiele feministek i wszystkie albo zaczęły nienawidzieć mężczyzn, albo przestały być feministkami.

I to jest punkt (5), rozmyślanie nad którym prowadzi do bólu głowy. Bo trudno oprzeć się wrażeniu, że istotną zmienną w tej obserwowanej regularności przemiany wewnętrznej feministek mogła być znajomość z naszym nieszczęsnym (no bo jak inaczej go nazwać) dyskutantem.

PS Tytuł odnosi się śmiałym hycem do jednej z postaci Witkacego, Antoniego Murdel-Bęskiego (z Matki), który jest uosobieniem figlarnego pleonazmu.