potwór

Znalazłem bloga-potwora,
który mnie wessał jak nora.

Ale się nie podzielę, bo... i tak jest za dużo do czytania, za dużo.

Dlatego też nie piszę tu: o relacji Ceesa Nootebooma z Hiszpanii (z której pochodzi taki fragment:

Antonio Ponz w szóstym liście siódmego tomu swojej Viaje de Espana (Podróży po Hiszpanii, Madrid 1784) jest zdecydowanie bardziej dokładny. Szczegółowo wyjaśnia, jak Maestro Rodrigo przekształcił siebie samego w samolot. Zaczął od codziennego zamawiania kurczaków i drobiu. Ptactwo nie musiało być oskubane – sam się tym zajmował, w końcu miał w wieży dość czasu [został uwięziony w wieży katedry w Plasencji, za uchybienie we frywolności albo (nie wiadomo do końca) za lenistwo; był rzeźbiarzem – przyp. n.]. Jadł niewiele, bo chciał schudnąć. Ważył oskubane kurczaki i ich pióra i doszedł do wniosku, że na dwa funty (libras) ciała potrzeba czterech uncji (onzas) piór, żeby się utrzymać w powietrzu. Gromadził więc pióra tak długo, aż zebrał ich dość, by – według tych obliczeń – mogły unieść jego ciężar. Kiedy nadszedł odpowiedni moment, wysmarował się klejącą substancją, która pozwoliła mu na przymocowanie piór do stóp, nóg, rąk, „tak, do całego ciała”, przytwierdził do ramion dwa uplecione przez siebie skrzydła i skoczył z wieży, „i poleciał daleko za miasto, aż na drugi brzeg rzeki Jerte, gdzie znaleziono go martwego”.

...ale też i inne fragmenty mogłyby pochodzić, gdyby dokonało się aktu fragmentacji, a jest, zapewniam, co kroić).

Ani o: tym, że uprawianie tzw. eseistyki to lekcja czytania, nie pisania. Ani o: tym, że doskonałe czytanie zamyka, gdy niedoskonałe (pełne luk, nawet niezrozumienia, nawet błędu) – bywa, że otwiera; eseistyka, ta która wsysa, byłaby sprawozdaniem w trakcie czytania; eseistyka nie osadzona w tekstach jest może, natomiast, zbyt bezludna, by wciągać. Kto wie, trzeba to dopiero sprawdzić. Ani o: dziesiątkach innych kwestii, którymi zahaczył mnie blog-potwór. Jedno wszakże mogę napisać, po całym dniu potworzenia – nigdy milczenie nie zostanie uznane za cnotę, jeśli nie będzie się o tym głośno mówić. Nigdy.