Akceptujący Sosnowski

Jerzy Sosnowski, na którego blog zaglądam (sporadycznie), gdy zatęsknię za suką [smak, umiar, kindersztuba], wyjechał na Mazury z żoną Ukochaną (a może też z brytyjskąniebieskąkotką Leokadią). Będzie tam wypoczywał, niespięty bo odcięty. Przed wyjazdem zostawił jednak zakamuflowany na prozę wiersz (oczywiście, suka czuwała):

bez dostępu do sieci
nie będę mógł na razie
akceptować państwa komentarzy
ale proszę się nie zniechęcać
po powrocie zapoznam się z nimi
sumiennie

i udostępnię

Wyobraziłem sobie natychmiast inny rodzaj spotkania autorskiego, pisarz (powiedzmy) czyta fragment dzieła, albo (powiedzmy) wygłasza zwierzenie czy (może) odpowiada na pytania z sali. Wszyscy jednak czekają na clou programu, a gdy nadchodzi ten moment, do pisarza podchodzą kolejni chętni i szepczą mu na ucho. Pisarz milczy, trawi, zmierza się, aż wreszcie ogłasza: „akceptuję”. Albo pozostaje milczący. Jeśli zaakceptował, wolno powiedzieć głośno to, co się wprzódy na ucho szepnęło. I następny do dzieła, niech szepcze.

Gdyby był czas, można zabawę pogłębić. Pisarz otóż mógłby, po pierwszym akceptuję^wstępnie i już publicznym wygłoszeniu komentarza przez osobę z sali, oznajmiać akceptuję^akceptuję. Głośno, a może – stosownie do własnego wyczucia – tylko na ucho.

Dołóżmy do tych możliwych scenariuszy pogłębień jeszcze słówko nie i odpowiednią (wyspecjalizowaną) sukę. Wyobrażam sobie (dalej), jak ktoś wraca ze spotkania autorskiego niosąc we wdzięcznej pamięci taką np. reakcję pisarza:

akceptuję^{nie akceptuję} _{(na ucho)}

Uprzedzając ewentualne pytania: czy naśmiewam się tutaj z Jerzego Sosnowskiego i suki-bloga-jego? Gdyby ktoś wyraził takie przypuszczenie, zapewne odparłbym [zwracam uwagę: „odparłbym”, takie słowa jak „odpowiedziałbym” byłyby bodaj za słabe], że akceptuję.